447 Views |  Like

Δύο μινιατούρες για τον Σεργκέι Ραχμάνινοφ

του Δημήτρη Β. Τριανταφυλλίδη

Στην γενική πρόβα της πρώτης όπερας του Σεργκέι Ραχμάνινοφ «Αλέκο», πλησίασε τον εικοσάχρονο και παντελώς άγνωστο εκείνη την εποχή συνθέτη, ο Πιότρ Ιλίτς Τσαϊκόφσκι και τον ρώτησε:

– Μόλις τελείωσα την όπερα δύο πράξεων «Γιολάντα», η οποία δεν είναι τόσο μεγάλη ώστε να αρκεί για μία ολοκληρωμένη παράσταση. Θα είχατε αντίρρηση, να παιχτεί μαζί με τη δική σας όπερα;

Συγκλονισμένος κι ευτυχισμένος ο Ραχμάνινοφ δεν μπορούσε να αρθρώσει λέξη κι έμεινε σιωπηλός, λες και το στόμα του ήταν γεμάτο νερό.

– Αν δεν έχετε αντίρρηση… – συνέχισε ο Τσαϊκόφσκι, χωρίς να μπορεί να εξηγήσει την σιωπή του νεαρού συνθέτη.

– Έχει χάσει το χάρισμα της ομιλίας, Πιότρ Ιλίτς,- είπε κάποιος.

Ο Ραχμάνινοφ κούνησε το κεφάλι του επιβεβαιώνοντας τα λεχθέντα.

Εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω,- είπε χαμογελώντας ο Τσαϊκόφσκι, – έχετε ή όχι αντίρρηση. Αν δεν μπορείτε να μιλήσετε, τουλάχιστον γνέψτε μου…

Αυτό έκανε ο Ραχμάνινοφ.

Σας ευχαριστώ, φιλάρεσκε νεαρέ, για την τιμή που μου κάνετε,- είπε γελώντας ο Πιότρ Ιλίτς.

* * *

Όταν ο Ραχμάνινοφ μετακόμισε στην Αμερική, ένας μουσικοκριτικός τον ρώτησε έκπληκτος:

Μαέστρο, γιατί ντύνεστε τόσο σεμνά;

Έτσι κι αλλιώς δεν με ξέρει κανείς.- απάντησε ο Ραχμάνινοφ.

Με την πάροδο του χρόνου, ο συνθέτης άλλαξε συνήθειες.

Μετά από μερικά χρόνια, ο ίδιος μουσικοκριτικός τον ρώτησε ξανά:

– Μαέστρο, η οικονομική σας κατάσταση άλλαξε προς το καλύτερο, μα δεν ντύνεστε καλύτερα.

Γιατί να το κάνω; Έτσι κι αλλιώς όλοι με γνωρίζουν,- είπε ο Ραχμάνινοφ ανασηκώνοντας τους ώμους του.