Written by 9:28 am Blog, Ποίηση, Φύλλα

Όλγα Σεντακόβα Γυναικεία φιγούρα

Τυλιγμένη,

σ’ ένα φαρδύ μεγάλο χράμι

στέκεται εκείνη. Θα νόμιζε κανείς, πως μια λεύκα

είναι δίπλα της.

Μα έτσι δείχνει. Δεν υπάρχει λεύκα.

Κι εκείνη όμως η ίδια, πρόθυμα θα μεταμορφωνόταν σ’ αυτή

αλλά κατά πως θέλει ο θρύλος –

μόνο και μόνο για να μην ακούσει:

– Τι βλέπεις εκεί;

– Τι βλέπω, απερίσκεπτοι άνθρωποι;

Βλέπω την ανοιχτή θάλασσα. Είναι εύκολο να μαντέψεις.

Η θάλασσα και αυτό ήταν όλο. Ή είναι λίγο αυτό,

ώστε εγώ να πενθώ αιώνια κι εσείς να ενοχλείστε

από την περιέργεια;

 

Μετάφραση από τα Ρωσικά Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης ©

ЖЕНСКАЯ ФИГУРА

                 Отвернувшись,

в широком большом покрывале

стоит она. Кажется, тополь

рядом с ней.

Это кажется. Тополя нет.

Да она бы сама охотно в него превратилась

но примеру преданья –

лишь бы не слушать:

– Что ты там видишь?

– Что я вижу, безумные люди?

Я вижу открытое море. Легко догадаться.

Море – и все. Или этого мало,

чтобы мне вечно скорбеть, а вам – досаждать

любопытством?

(Visited 5 times, 1 visits today)
Close