Written by 8:24 pm Blog, Αργυρός αιώνας, Ποίηση

Αλεξάντρ Μπλοκ Ποιητής

Κάθονται με τον μπαμπά στο παραθύρι.

Πάνω από την ακτή λυσσομανούν οι κάργιες.

– Βροχούλα, βροχούλα! Σκέπασε τα γρήγορα!

Έχω ομπρέλα !

– Εκεί έχει άνοιξη. Εσύ όμως είσαι μια αιχμάλωτη του χειμώνα,

Μια φτωχή κοπέλα με ροζ σκούφο. . . .

Βλέπεις, η θάλασσα έξω από το παράθυρο αφρίζει;

Θα πετάξουμε μαζί, κορίτσι πέρα από τη θάλασσα.

– Πέρα από τη θάλασσα είναι η μαμά;

– Όχι.

– Και πού είναι η μαμά;

– Πέθανε.

– Τι θα πει αυτό;

– Αυτό θα πει: να έρχεται ένα ανόητος ποιητής:

Αιωνίως κάτι θρηνεί.

– Για ποιο πράγμα;

– Για τον ροζ σκούφο.

– Δηλαδή δεν έχει μαμά;

– Έχει. Μόνο που δεν τη χρειάζεται:

Θέλει να πάει στη θάλασσα,

Όπου ζει η Πανέμορφη Κυρία.

– Και αυτή η Κυρία είναι καλή;

– Ναι.

– Γιατί δεν έρχεται τότε;

– Δεν ταξιδεύει με ατμόπλοιο.

Ήρθε η νυχτιά,

Τελείωσε η συζήτηση του μπαμπά με την κορούλα.

 

Ιούλιος 1905

 

Μετάφραση από τα Ρωσικά Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης ©

ПОЭТ

Сидят у окошка с папой.

Над берегом вьются галки.

– Дождик, дождик! Скорей закапай!

У меня есть зонтик на палке!

– Там весна. А ты – зимняя пленница,

Бедная девочка в розовом капоре…

Видишь, море за окнами пенится?

Полетим с тобой, девочка, за’ море.

– А за морем есть мама?

– Нет.

– А где мама?

– Умерла.

– Что это значит?

– Это значит: вон идет глупый поэт:

Он вечно о чем-то плачет.

– О чем?

– О розовом капоре.

– Так у него нет мамы?

– Есть. Только ему нипочем:

Ему хочется за’ море,

Где живет Прекрасная Дама.

– А эта Дама – добрая?

– Да.

– Так зачем же она не приходит?

– Она не придет никогда:

– Она не ездит на пароходе.

Подошла ночка,

Кончился разговор папы с дочкой.

Июль 1905

(Visited 2 times, 1 visits today)
Close